Ruaju komandantit të ri sepse s’i bën syri tërr është kur është në majë të kalit, thoshin dikur ushtarët për kinse prijësin. Ky i fundit, për të treguar forcën, e fillonte me të dobëtit. Ishin pikërisht ata që mund të mundte, ishin pikërisht ata që mund t’u tregonte se sa i ashpër ishte. Historia jonë s’flet për prijës të këtillë, por thjesht për një oficer, që u gradua në president. Ai, që i la detyrën, i shkundi njerëzit, kur tha se nuk po kuptoj se ç’kanë me kuzhinierët dhe punëtorët e mi. Megjithatë, të shkuara të harruara. Ish-presidenti Topi është harruar sakaq dhe njerëzit e presidentit të ri, punën e parë që bënë, ishin të pastronin ‘ferishtet’ për të. E filluan me punëtorët, sepse ata s’kanë ku të ankohen dhe pak nga pak u bënë presion të jashtëm të gjithëve, që të jepnin dorëheqjen. Më të mëdhenjtë, në detyrë, me frikën se tashti se kanë imunitetin e shefit të tyre dhe se bota që i pret është e ashpër, e kanë rrumbullakosur shumë gjuhën. Dikush është larg. Njëri me pushime. Njëri në Kosovë, por befas, pak orë më vonë është mes Italisë dhe Zvicrës. Të pandikuar, pak orë më vonë, do të thoshin nën zë se asgjë s’është e vërtetë... 

Megjithatë, diçka kanë arritur, dhe ky quhet panik. Punonjësit e presidencës janë në panik dhe presin gjithë ankth se çfarë do të ndodhë. Ata më të qetët, kanë marrë pushimet, sepse e dinë se nuk mund të kenë më jetë aty, ashtu si një takëm i tërë pret tu zërë vendin. Pastaj, telefona të mbyllur: Pyet më mirë atë, se ai e di më mirë! A e lemë më mirë, sepse kush i dëgjon?! Kë dëgjon? Kush? Duhet me ndërru, me u përshtat. Jashtë pret një pushtet, që vendin e punës ta kondicionon me forcë? O me ne, o me të? Di të shërbesh? A fluturon gomari?  

Me të vërtetë, duket paksa si ajo puna e gjarprit kur ndërron lëkurët. Është edhe e çuditshme, është edhe e natyrshme. E çuditshme,  sepse ky mund ta mbajë lëkurën e tij përjetë, siç e mbajnë plot zvarranikë të tjerë (më pak helmues). Në fund të fundit nuk është se i nënshtrohet atij procesit fantastik të kalimit të larvës në super flutur, gjarpër mbetet i shkreti.  E natyrshme, sepse kështu ka qenë gjithmonë...  

Ikja e stafit

Stafi politik u largua menjëherë me 25 korrik, një ditë pas shpalljes së presidentit.  Ndër të larguarit ishin dy këshilltarët juridike Spiro Peçi e Artur Metani, ish ministri Cikuli, etj. Natyrisht qe edhe Sekretari i Përgjithshëm Afrim Krasniqi. Stafi administrativ vijon ende, por është tejet i frikësuar ndërsa është larguar vetëm Aleksandër Flloko, Sekretar i Përgjithshëm, që tha se ka dhënë dorëheqjen një ditë pas ikjes së presidentit sepse e dija shumë mirë që do të më largonin. Jam vërtetë pjesë e stafit administrative për nëpunësin civil, por si sekretari i përgjithshëm unë jam krahu i djathtë dihej e ardhmja ime. Konfirmoj se ika para se të më hiqnin. Në fakt, ky post me ligj fitohet e dorëzohet me konkurs, pra është nëpunës civil, por ne rastin konkret u dekretua shkarkimi dhe emërimi në vend të një funksionari politik, që deri më atëherë ishte zv. ministër, dhe anëtar i KK të PD dhe kandidat për deputet në listën e Shkodrës më 2009. Kuptohet se flitet për Bardh Spahinë, djalin e Ali Spahisë. Ndërkohë situata s’është aq e qetë. Janë larguar edhe dy sekretarët e presidentit, dhe flitet për largime të shefave dhe drejtorëve të sektorëve (6-7 persona), që kuptohet shumica nuk e konfirmojnë. Edhe pse, më tej, Topi vetë do konfirmonet se nga drejtoria e shërbimeve qeveritare janë larguar me pushim nga puna kamarieri dhe kuzhinierja e presidentit, dy persona që normalisht do të duhej të vijonin punën në stafin e drejtorisë së pritjes qeveritare, siç ka qenë traditë dhe siç kërkohet nga ligji.  

Dhe shërbimi 

Por, fshesa s’ka falur dhe të tjerët. Është fshesë tradicionale, jo shaka. Janë larguar me lirim nga detyra dhe shërbimi shefi i grupit të shoqërimit të Presidentit Fran Kaçorri që për shumë vite ka qenë me shërbim në Gardë. Për kolonel Kaçorrin, urdhri për shkarkimin nga detyra si shefi i grupit të shoqërimit të Presidentit nuk ishte dhe aq i papritur. Ishte ora 8:30 e mëngjesit të 25 Korrikut, menjëherë një ditë pas ardhjes vanitoze të Nishanit në zyrat e Presidentit të Republikës. Ai e dinte shumë mirë se pas ikjes së presidentit Topi, nuk do të ishte më në të njëjtën detyrë, edhe pse, sipas traditës dhe statutit, duhet të kalonte pas kësaj në dispozicion të ish-presidentit edhe për 2-3 vjet më pas. Por pezmatimi i tij nuk ka të bëj pikërisht me këtë shans të dytë, më tepër sesa me pjesën e dytë të vendimit të marrë për të. Ai jo vetëm që nuk u lejua nga Garda e Republikës të vazhdonte detyrën e tij, por as nuk iu ngarkua ndonjë detyrë e re pranë këtij institucioni. Edhe pse mbante prej më se një viti një gradë të lartë për hierarkinë e vet, kolonel Fran Kaçorri iu nënshtrua urdhrit të lirimit përfundimtar nga garda, me argumentin se ka mbaruar mandati i presidentit dhe se në Gardën e Republikës ka kaluar reforma e shkurtimeve. Reforma në fjalë nuk do të pyeste asfare as për performancën e as për përgatitjen e tij në grada. Në një rast tjetër, kjo sigurisht që do të quhej një gafë administrative. Aq më shumë po të konsiderohet që në vendin e tij u vendos dikush që qëndron më poshtë në këtë pikëpamje. Edhe pse ky fakt mund të ishte një garanci nëse ai do t’i hynte një gjyqi me gardën, Kaçorri është i qetë kur flet për Java-n, edhe pse hera herës nuk arrin t’i fshehë notat e indinjatës. “Problemi nuk është se unë u largova nga detyra pranë presidentit. Kjo mund të ishte edhe e pritshme për mua, siç mund të jetë e pritshme për shumë të tjerë. Por, gjithsesi, mendoj se, së pari, duhet të ma kishin komunikuar qysh më herët, duke qenë se largimin tim e pasoi edhe lirimi nga detyra. Dhe lirimi nga detyra nga ana e Gardës së Republikës, nuk kish pse të priste fronëzimin e presidentit të ri. Reforma është reformë, nëse do ta quajmë kështu. Pak rëndësi ka se e nisën nga kolonelët. Përveç kësaj duhet të më caktonin një detyrë të re. Lirimi im nga detyra nuk mund të justifikohet me reformat në gardë. Unë kam vetëm një vit që kam marrë gradën e kolonelit, gradë e lartë për nga hierarkia e statusit tonë. Ndërkohë, në detyrën që unë lashë, qëndron dikush tjetër që është disa grada më poshtë. E po ashtu edhe në Gardën e Republikës. Mbi ç’baza bëhen këto shkarkime. Po lirimet nga detyra, mbi ç’baza bëhen?”. Retorikë më vete pyetjet e natyrshme të kolonel Kaçorrit... Nëse një ditë do të marrin përgjigje, urojmë që për të të jetë e mjaftueshme. Gjithmonë nëse nuk do t’i drejtohet gjykatës, sapo të mbërrijë në Tiranë pas udhëtimit që ndërmori menjëherë pas largimit nga detyra. 

Ligji i pashkruar

Tashmë është bërë e udhës të konsiderohet si një ligj i pashkruar. Sapo në derën e një institucioni shtetëror (i varur a i pavarur qoftë ky), ulet e zë vend një lider i ri (me mustaqe apo pa mustaqe qoftë), punë e parë që zë fill është ‘spastrimi’. Dhe spastrimi shpesh nuk ka kursyer as pastrueset. Sikur të mos ketë plot njëmijë e një punë të tjera për tu bërë, stisja e parë zë fill me shkarkimet nga detyra. Por kohë përpara se të komunikohen këto (të shkruara e të pashkruara, me urdhër nga lart e propozim nga poshtë, ose anasjelltas), nuk kursehet as ajo faza paraprake e përndjekjes. Ajo që i fut datën e panikut të gjithëve, që nga ai që deri dje e kishte kolltukun e butë e të ngrohtë, deri tek kopshtari apo pastruesja e shkallëve. Të gjithë presin mandatën duke mbajtur frymën. Në këto kushte janë duke përmbushur orarin e tyre të punës edhe nëpër korridore po lëviz ndërkaq një frymë e re, nj që qëndron në ajër dhe që pret të ngërthejë shpirtrat e tyre të drithëruar. Por, kjo frymë s’do të thotë se është e panjohur. Ajo është përbërëse e demokracisë shqiptare dhe e të gjithë ndryshimeve të saj. Nuk mundet që askush që ka filluar punën të mos premtojë menjëherë sa po vjen ndryshime. Por, në fakt shumica janë ndryshime që janë bërë ende pa marrë detyrën, në atë çast, kur ai pëshpërit në fillim dhe premton andej-këndej për detyrën e re dhe më shumë akoma, kur premton atyre që e kanë katapultuar deri më aty. Mos ki merak, sa të shkoj dhe zgjidhet. Por ai që zgjidhet shpesh është një njeri që s’mundet për asgjë dhe të vetmin atribut që ka është të thotë vetëm lepe e peqe. Dhe, këtë shumica e administratës shqiptare e bën me qejf. Një pjesë për faktin e thjeshtë sepse andej nga vijnë i miklojnë pa fund ndryshimet e këtij lloji, që si kanë parë as në ëndërr, por më shumë akoma me anë të kësaj, do të ndryshojnë avenirin e jetës së tyre. Kjo e bën shoqërinë shqiptare dhe frikën e emërimeve gjithnjë shumë akute për shqiptarët. Ti mund të jesh një hiç në një rreth, ose ke ngjitur pak nga pak shkallët, por mjafton një shkallë besnikërie, ose një “mirësi” e papritur dhe ti e sheh veten ministër ose më shumë akoma diku në një vend që as e ke ëndërruar më parë...